Plateau Pionier Landhaus Schmiedhof – Verena & Anton Hiltpolt

Al bij de ingang van het huis houdt men geschiedenis in handen. "De oudste deur in het huis dateert uit de 13e eeuw en komt uit het Stift Stams", weet Anton te vertellen. Ook zijn vader had een goed oog en hield zich vaak bezig met oude afgebroken en verwijderde spullen. Thuis in de Hiltpoltse smeed in Seefeld werden de dingen opgeslagen en verder verwerkt. "Ook de voormalige deur van de Magnuskapel in Leithen heeft zo een nieuw thuis bij ons gevonden." Evenzo menig oude dakbalk of andere houten elementen van oude boerderijen, bijvoorbeeld uit het Ötztal. Tegenwoordig is er een grote vraag naar oud hout, vroeger had niemand daar interesse voor. Maar de familie wist altijd al: "Hout heeft meerdere levens - van de dakbalken worden planken gemaakt, later wordt het misschien een bed, een tafel of een bank en uiteindelijk warmte in de tegelkachel."

Dat je van oude dingen nieuwe dingen kunt maken, hebben Anton en Verena al als kinderen geleerd. Anton mocht altijd in de werkplaats van zijn vader helpen - "eerder was het een moeten en daarna een mogen", geeft hij lachend toe - Verena keek naar haar moeder terwijl ze naaide. "We zijn erin gegroeid en hebben het zo ook aan onze kinderen doorgegeven." Anton maakte de bedden in huis altijd zelf. Toen zijn zoon onlangs in zijn eigen appartement trok en in de werkplaats zijn eigen bed timmerde, maakte dat de vader echt trots. "Nou ja, hij heeft geleerd dat je bij ons geen bedden koopt", lacht moeder Verena.

Nieuwe dingen kopen, consumeren en weggooien zijn voor de familie eerder vreemd. "Vroeger was er zeker vaak de noodzaak om zuinig te zijn en dingen te behouden," geeft Verena toe. "Maar het heeft ons nooit aan iets ontbroken. Misschien ervaren we het daarom meer als een privilege om te mogen behouden." Daarbij is de Smidshof allesbehalve ouderwets. Oude dingen zijn op slimme wijze zo bewerkt en met een paar nieuwe elementen gecombineerd, dat er geen modern comfort ontbreekt, maar toch de warmte en steun van vroeger voelbaar zijn. Een oude kookpot als stijlvolle lampenkap met moderne spaarlamp is slechts een voorbeeld van upcycling van de bovenste plank. Speel- en boekenrekken in de gang bieden zowel oude als nieuwe dingen om te lenen en uit te proberen – en presenteren een voorbeeld van circulaire economie. Want opruimen betekent voor Verena niet dingen weggooien, maar ze weer in omloop brengen. Om dit ook buiten het eigen huis te doen, richtte ze enkele jaren geleden de Seefelder boekenbeller in, waar boeken en kleine speeltjes in- en uitgaan en hun eigenaars wisselen.

Eigenlijk komt alles in de Smidshof natuurlijk voort, niets lijkt kunstmatig of volgens richtlijnen uitgevoerd. Ook het feit dat hier appartementen en geen kamers verhuurd worden, is iets wat geleidelijk is ontstaan. "We waren in de jaren '80 waarschijnlijk het eerste appartementencomplex," herinnert Anton zich. De keuze daarvoor had echter niets te maken met een drang naar innovatie, maar was net als zoveel dingen een praktische. "Mijn moeder was vroeg overleden, mijn vader moest ons kinderen, bedrijf en huis onderhouden - daarvoor was er simpelweg te weinig tijd voor kamerverhuur." De appartementen bleven bestaan, ook toen Verena en Anton het huis in de jaren '90 overnamen. De nabijheid tot de gasten kwam daar niet mee in het gedrang. "We waren en zijn altijd daar, beantwoorden elke vraag en delen tuin en hof met iedereen." Huisregels, inventarislijsten en aanwijzingsborden zijn er niet, men spreekt gewoon met elkaar. "Of, wat betreft duurzaamheid betreft, men leeft het gewoon voor."

Verena en Anton vinden het eenvoudig om op een duurzame manier met appartementen om te gaan. "De hele kookthema valt weg, en ook het afval en de was zijn minimaal." Energietechnisch draait het huis op stadsverwarming, zonne-energie, photovoltaïsche panelen en de eigen kachels. Het gebruik en de productie van lokale voedingsmiddelen – kraanwater, eieren, honing, diverse sappen en jam – worden gepresenteerd of aan de gasten om te proeven aangeboden. "We willen niet missioneren," zegt Verena. "We maken het ons fijn en laten de gasten meegenieten." Zo ziet zij ook haar aanbiedingen in het bosbaden, natuurpedagogiek en het sprookjes-voorleeshuis: "Het maakt me blij als ik iemand kan enthousiasmeren voor onze levensstijl en onze liefde voor de natuur." Zelfs de borden in de biodiversiteitstuin wijzen slechts subtiel op een duurzame houding. "We zijn hier behoorlijk slordig, omdat het de natuur goed doet" is een van de humoristische opmerkingen die toch zoveel waarheid bevatten.