Toeval, talent en toewijding - De levensingrediënten van snijder Hermann Klocker

Je hoort ze al gauw als je het cultuurhuis Ganghofermuseum binnenkomt: de zachte klappen waarmee Hermann Klocker zijn hout bewerkt om er kerststalfiguren, koeien of vogels van te maken. Als je op de eerste verdieping komt, struikel je soms over kleine en grote houtsplinters. "Ook zo komt er een beetje extra leven in het museum," zegt Klocker met een ondeugende glimlach. De 82-jarige houdt van zijn nieuwe werkplek, de lichte ruimte met ontelbare snijdtools en de vele grote en kleine figuren die vensterbanken en muren sieren. Dat hij hier is beland, was een gelukkige toevalligheid, zoals veel dingen in zijn leven. Zijn voormalige werkplaats in het Kühtaierhof werd anders gebruikt, Klocker was op zoek naar een nieuwe ruimte. "Daar heb ik Iris* ontmoet, we hebben gekletst, ze vertelde me over deze ruimte hier en deed meteen een aanbod," lacht Klocker. "En nu heb ik een contract tot ik 85 ben." De nieuwe snijplek is een sprongetje voorwaarts ten opzichte van zijn oude kleine werkplaats in het Kühtaierhof, dat velen een duister gat noemden. Toch hield hij ook van de donkere kamer. "Ik was daar gelukkig."

*Iris Krug, de jarenlang leidinggevende van het cultuurhuis en tot op de dag van vandaag zijn ijverige seniorchefin

Gelukkig, omdat hij daar geheel en al zijn passie, het houtsnijden, kon volgen. Maar zelfs deze grote passie, die al meer dan 20 jaar zijn leven vormgeeft, heeft de van oorsprong Dölsacher eerder per toeval ontdekt.

"We hadden een klein zomerhuisje in Karrösten (bij Imst). Daar wilde ik de dakspanten mooi versieren, maar niemand had tijd."

Dus heeft hij het gewoon zelf gedaan. In die tijd werkte de opgeleide machinebankwerker nog in Landeck. Daar was hij bij het bedrijf Krismer aan de werkbank begonnen en had later de overstap naar het bureau gemaakt. "Het praktische werk is me daarbij altijd ontbroken," geeft hij toe. Toen kwam het houtsnijden als geroepen.

Klocker woont al 40 jaar in Telfs. Zijn droom om naar het Leutaschtal te verhuizen, heeft hij opgegeven uit liefde voor zijn vrouw Marianne. "Ik zou hier graag willen wonen, maar Marianne wilde liever in Telfs blijven." Daarom moet zij nu zes dagen per week van 's ochtends tot 's avonds zonder haar Hermann. "Maar daar komt ze mee rond," zegt hij trots en geeft toe: "De zondag is dan altijd helemaal van haar, vaak ook het hele weekend. En dan heb ik natuurlijk ook de gulle bui aan." Voor geen enkele uitstap, of het nu naar de kinderen is of naar Sankt Moritz, zegt hij dan nee: "Dan gaat het overal naartoe, waar zij maar wil."

Want een kluizenaar is de gepassioneerde houtsnijder zeker niet. Hij houdt van gezelschap, geniet ervan als een van zijn schaakpartners in de snijwerkplaats langskomt. Dan wordt het snijwerk opzij geschoven, de pijp aangestoken en gespeeld. Bij andere gasten pakt hij ook graag de citer tevoorschijn en speelt een gsatzl. Net als het snijden heeft hij ook het citerspel zichzelf aangeleerd. Hij speelt zonder vingervaardigheden of posities, maar met plezier en bekwaamde passie. "Het lot heeft het wel goed gebracht met mijn talenten", zegt hij bescheiden glimlachend. Misschien.

Maar misschien komt het ook daardoor dat Klocker alles met veel toewijding aanpakt. Hij verheugt zich nu ook al op een bijzondere tijd in het snijjaar, de tijd van de kerststallen.

„Dit zijn mijn mooiste opdrachten, romantische kerststallen in een berglandschap.”

De figuren snijdt hij, voor de landschappen zoekt hij materialen in de natuur. „Ik maak elke dag een wandeling en kijk wat ik in de natuur vind. Dat verwerk ik dan met veel fantasie.” Leuke bijkomstigheid: Door de natuurlijke materialen verliest hij nooit de verbinding met zijn klanten. „De vlechten die ik gebruik, houden niet eeuwig, daarom moet ik ze om de paar jaar vervangen.” Wat de 82-jarige natuurlijk graag doet en zich daarbij elke keer verheugt, wanneer zijn werk met waardering wordt behandeld.