Regio Seefeld – Tirols Hoogvlakte
De Geschiedenis van Reith
Het ontstaan van Reith is niet bekend, maar urngraven bewijzen dat het gebied rond Reith al in de bronstijd, circa 1800 tot 750 v.Chr., bewoond was. De toenmalige bewoners worden toegeschreven aan de stam van de Veneto-Illyriërs. Pas de Romeinen, die onder Drusus en Tiberius de grenzen van het Romeinse rijk over de Alpen tot aan de Donau verschoven, leverden de eerste schriftelijke getuigenissen over de plaats Reith.
In 80 n.Chr. begonnen de Romeinen zich te vestigen. Tussen de afstand van Vipitenum (Sterzing) en Partanum (Partenkirchen) zijn acht Romeinse mijlpalen gevonden, die wijzen op de vestiging van de Romeinen. Uit welke periode de mijlpaal aan de ingang van Zirl dateert, is echter tot nu toe onduidelijk, omdat deze geen enkele schrifttekens vertoont.
In 1095 vindt men de eerste, documentaire vermelding van Reith. Volgens deze akte had bisschop Megenward van Freising een "Hube in der Leite", ten zuiden van het Scharnitzwoud, ter beschikking gesteld aan een Pillung van Brucko voor gebruik. Leithen lijkt daardoor als eerste nederzetting op het grondgebied van de gemeente Reith te worden genoemd. "Auf dem Gereut" (Reith) wordt pas 60 jaar later vermeld.
Met de akte omstreeks 1260, een schikkingsverdrag tussen de kloosters Benediktbeuern en Wessobrunn op het "Gereut", wordt zowel de vestiging van het hoofdgebouw als het begin van de geschiedenis van Reith bevestigd. Reith bestaat tegenwoordig uit verschillende buurten: de eerste buurt Reith zelf, Auland, Leithen, Mühlberg, Maxhütte, Krinz en Gschwandt. De plaatsnaam Mühlberg wordt voor het eerst in 1281 documentair vermeld.
De opening van de Karwendelbahn in de herfst van 1912 verbeterde niet alleen de toegang, maar stimuleerde ook het toerisme. De opkomende ontwikkeling werd in 1925 verzwakt door de oorlogsomstandigheden en de geldontwaarding, maar kende vanaf 1932 opnieuw een opleving. De Tweede Wereldoorlog volgde en bracht veel leed over de bevolking van Reith. De brug van de Karwendelbahn werd in 1945 het doelwit van bombardementen door de geallieerden. Binnen zes dagen werden zo'n 300 bommen op het gemeentelijke grondgebied afgeworpen. Bij de aanvallen werden 22 huizen volledig verwoest, terwijl 12 andere huizen, de kerk en de school ernstig beschadigd raakten. Na de terugtrekking van de bezetting in 1955 begon een sterke bouwactiviteit op het gehele plateau. In deze tijd ontstonden talrijke toeristische ondernemingen en voorzieningen die tot op de dag van vandaag bestaan en worden gebruikt.
Passend bij het thema:
De momenteel lopende tentoonstelling van het Geigenbaumuseum in Mittenwald: "De steen die brandt en geneest - Olschiefer mijnbouw in het Karwendel."