Regio Seefeld – Tirols Hoogplateau
De Geschiedenis van Leutasch
Leutasch, aan de voet van de Wettersteingebirgen, met twee parochiekerken, een meer waar keizer Maximiliaan graag viste, met zijn almenrijke Gaistal, dat de schrijver en jager Ludwig Ganghofer al in 1896 ontdekte, en een grensfort aangelegd door Claudia von Medici, is een plek die uitnodigt tot verblijven en verwondering door de diversiteit en schoonheid van zijn landschap.
Leutasch werd voor het eerst officieel vermeld in 1166. Toen was er sprake van eigendommen aan de stroom "Liutaske", waarvan de huidige naam is afgeleid. Permanente vestigingen moeten echter al veel eerder zijn ontstaan, aangezien de eerste kerk (St. Magdalena in Oberleutasch) al in het jaar 1190 werd ingewijd.
De bezittingen behoorden tot de kloosters Stams en Wilten, het Augustijnse kanunnikenklooster Polling bij Weilheim en de kerk van Pfaffenhofen. Er waren echter ook al "vrije boeren". De bossen waren "landsheerlijk" en aan het einde van de 12e eeuw begon een actieve, maar voorzichtige en respectvolle houtkapactiviteit ten opzichte van de natuur. Van jachthutten, die aanvankelijk alleen in de zomer onderdak boden, werden later het hele jaar door verblijfplaatsen voor de bewoners – zo ontstonden de eerste urhoven.
Eeuwenlang leefden de Leutaschers van agrarisch en bosbouw en de jacht. Leutasch was lange tijd de "houthoek" van Innsbruck en Hall. Tussen 1690 en 1738 ontstond de "Hirnrinne", genoemd naar de gebroeders Hirn – een gigantisch bouwwerk voor die tijd, dat diende voor het houttransport (driften). De goot liep van het Gaistal over Buchen tot de Inn bij Telfs. Aan het begin van de 19e eeuw waren er in de Leutascher Gaistal zomers 200 – 300 houthakkers actief, die zo'n 80.000 klafter (= 160.000 m3) hout hakten. Op 30 juni 1815 werd de "Hirnrinne" verwoest en weggevaagd door een verschrikkelijke storm. Heel Leutasch werd overspoeld.
Grote oorlogen, zoals de Dertigjarige Oorlog, de inval van de Beieren in 1703 ("Beierse Rummel"), de Tiroler vrijheidsstrijd in de oorlog van Napoleon tegen Oostenrijk in 1805 en 1809 en de twee wereldoorlogen 1914 - 1918 en 1939 – 1945, gingen niet ongemerkt voorbij aan het Leutaschtal. Wanhoop en armoede verspreidden zich en het waren de ouderen, vrouwen en kinderen die het land met moeite in leven hielden en door zelfvoorziening de hongersnood ontkwamen.
Door hun grote bosrijkdom was Leutasch een belangrijke jachtgebied. Tot de vele belangrijke en bekende jagers behoorde in het einde van de 19e eeuw ook de schrijver Ludwig Ganghofer, die Leutasch ver buiten de landsgrenzen bekend maakte. Zijn verfilmde boeken zoals "Das Schweigen im Walde" of "Der Edelweißkönig" zijn gebaseerd op Ganghofers ervaringen en indrukken in Leutasch. Vandaag de dag kan men in het Kulturhaus Ganghofermuseum alles over hem, zijn werk, de jacht en de dorpsgeschiedenis te weten komen.
Een goede mix van landbouw, toerisme en economie, van traditie en modern tijdsgeest versterkt het generatiesoverstijgende gevoel van thuis en maakt van Leutasch een zeer levendige gemeente met positieve visies voor de toekomst.