Het verhaal van de Rosshütte Seefeld
Draadseilact
De Rosshütte is voor velen onlosmakelijk verbonden met Seefeld. Bijna iedereen uit de regio heeft wel een verhaal te vertellen over dit plaatsje, omdat bijna iedereen er ooit is geweest. En zij zelf kijkt ook terug op een even spannend als uitdagend verleden, want alles begon met een brand.
De naam Rosshütte in Seefeld is werkelijk te danken aan de paarden – in het Tiroler dialect "Rösser" – aangezien het oorspronkelijk als stal werd gebruikt. Tot het in vlammen opging. Het was in het jaar 1925, toen het toenmalige "Rosshüttl" vlam vatte. Al snel begon Andrä Tiefenbrunner, de "Berger Ander", samen met zijn vader Peregrin aan de herbouw. Vijf jaar later waren ze klaar en de "Rosshütte" vestigde zich snel als een populair uitflugsdoel. Tot 1954 werd het ook zelf beheerd door de bouwers.
Het materiaal hiervoor werd van Seefeld naar de op 1.760 meter hoogte gelegen berghut vervoerd met – toepasselijk genoeg – paarden. Al om negen uur 's ochtends keek Andrä dagelijks met de verrekijker naar het station van Seefeld en schatte hij hoeveel wandelaars en skiërs die dag de meer dan 500 hoogtemeters richting de hut zouden afleggen en voorbereidingen trof in de keuken volgens deze schattingen. In de winter werden twee emmers van tien liter met ski-water en erwtensoep en Kaiserschmarren bereidt voor de gasten. Laatstgenoemde werd trouwens beroemd dankzij Andrä: Toen een gast hem vroeg waarom de Schmarren zo mooi geel was, antwoordde hij dat hij deze alleen met "Gämseneieren" kookte. En omdat iedereen deze speciale Kaiserschmarren wilde proeven, werd het een vast onderdeel van de kaart. Een hut zonder Kaiserschmarren kan in Tirol tegenwoordig vrijwel niet meer. Hier kan Andrä dus goed voor bedankt worden.
In de loop der jaren groeide de kleine alm uit tot een aanzienlijke huttenonderneming. De zonnige ligging trok veel sneeuwhongerige skiërs aan, de kabelbaan deed de rest om steeds meer mensen steeds gemakkelijker naar de berg te brengen. Nadat de eerste gevolgen van de naoorlogse periode waren overwonnen, was het de pioniersgeest van de Seefelder toeristen die de kabeltechnische ontwikkeling van het gebied van de Rosshütte bevorderde. Het voornaamste doel was een kabelbaan naar het Seefelder Joch. Onder de projectnaam "Gondelbahn Hermelkopf-Seefelderjoch" werd er toen om een kredietbedrag van acht miljoen schilling gevraagd. Veel geld, maar toch te weinig. Zo snel als het project vooruit werd geholpen, zo snel kwam de realiteit binnen. Al op dat moment werd men geconfronteerd met een strikt gestructureerd overheidsproces; op 10 juli 1951 werd door het initiatiefkomitee namens het "Bundesministerium für Verkehr und verstaatlichte Betriebe" de goedkeuring voor voorbereidende werkzaamheden voor de geplande kabelbaan van Seefeld naar de Rosshütte verleend. Maar zoals zo vaak viel ook dit toekomstgerichte idee ten prooi aan de realiteit, namelijk aan de financiering.
Dat het uiteindelijk, zij het met grote financiële, emotionele en bouwtechnische inspanningen toch is gelukt, laat de kabelbaan zelf zien, die nu 60 jaar goede diensten heeft verleend. In het vroege voorjaar van 1958 was de Jochbahn klaar en op 26 juni van dat jaar in gebruik genomen op "het dak van Seefeld". Seefeld was daarmee in een nieuw tijdperk aangekomen. Begin 2018 werd de pendelbaan, die van de Rosshütte naar het hoger gelegen Seefelder Joch op 2.060 meter leidt, uiteindelijk afgebroken en in de loop van het jaar opnieuw gebouwd. In plaats van twaalf personen bevatten de gondels nu 25, de techniek en het ontwerp van het dal- en gondelstation zijn opgewaardeerd. Het nieuwe bouwwerk heeft in zijn uitstraling het thema van de kabelbaantechniek opgepakt en is ver uit als een nieuw herkenningspunt zichtbaar.