Zelfs voor de bouw van de Porta Claudia vesting hadden de inwoners van Scharnitz een kapel gebouwd ter ere van onze Lieve Vrouw, uit dankbaarheid voor de afgewend wreedheden van de oorlog. In 1650 kreeg de kapel een altaar. Het ‘Mariahilf’ schilderij op het altaar, dat Onze Lieve Vrouw van Altijddurende Hulp afbeeldt, was een geschenk van Ferdinand Karl, de zoon van aartshertogin Claudia. Tegelijkertijd verleenden de kerkelijke autoriteiten toestemming voor het houden van kerkdiensten in deze kapel. De Augustijner monniken van het klooster in Seefeld waren verantwoordelijk voor de pastoraatzorg. In 1705 kreeg de vesting een eigen kapel gewijd aan Sint-Jozef en werd er een kapelaan aangesteld. Hierdoor stopte de pastoraatzorg voor het dorp en de dorpsbewoners van Scharnitz woonden de militaire kerkdiensten bij. Dit was echter niet lang naar hun zin.

Het dorp Scharnitz kwam tot een overeenkomst met de parochie van Mittenwald waarbij een priester uit Mittenwald (voor een vergoeding van 160 gulden) de kerkdiensten in de dorpskapel zou leiden. In 1786 kreeg Scharnitz zijn eigen kapelaan. De eerste priester was de kapucijner monnik P. Pelagius Steinhauser. Hij bouwde een pastorie en, met de hulp van de verplichte arbeid van die tijd, bekend als ‘robot’,