von Nicolas Lair
25 november 2025
Winter
Deze 83-jarige wilde gewoon nog een keer skiën… en schreef een verhaal voor het leven.
Geloof je dat avontuur alleen voor jonge mensen is? Denk dan nog eens goed na. In Seefeld hebben drie buitengewone broers en zussen bewezen dat leeftijd slechts een getal is – en dat moed, nieuwsgierigheid en een vleugje gekte misschien wel de beste anti-verouderingsformule ooit zijn.
Dit verhaal begint niet met medailles of grote overwinningen, maar met een 83-jarige vrouw en een droom.
Laten we Hilary Bradt, MBE (lid van de Most Excellent Order of the British Empire) leren kennen – reis-pionier, auteur en oprichter van de grootste onafhankelijke reisgids uitgeverij ter wereld. Jarenlang inspireerde ze anderen om de wereld te verkennen. Maar deze keer wilde ze iets heel persoonlijks terugvinden: het prikkelende gevoel van het afdalen van een besneeuwde helling, de zon op haar gezicht, de koude lucht op haar wangen – het pure genot van het skiën.
Er was slechts één probleem: ze had al meer dan 60 jaar niet meer op ski's gestaan.
Een buitengewoon trio
Onverstoord greep Hilary naar de telefoon en belde haar broers en zussen. Kate, de jongste, marathonloopster en ambassadeur van "Stilstaan is achteruitgaan", hoefde niet overtuigd te worden. En ook Andrew, trotse 86 jaar oud en nog steeds een echte avonturier, zei meteen ja – hoewel hij al dertig jaar geen ski's meer had aangeraakt. "Waarom niet?", dachten ze. "Als niet nu – wanneer dan?"
En zo stapte het trio avonturiers in een vliegtuig naar Seefeld, precies in het Tiroler skigebied waar ze als kinderen voor het laatst op de piste stonden. Door het vliegtuigraam glinsterden de besneeuwde toppen onder hen en riepen hen terug naar het verleden – en tegelijkertijd naar een geheel nieuw avontuur.
Kunnen we dat überhaupt nog?
Aan de voet van de berg mengden opwinding en zenuwen zich. „Kunnen we dit überhaupt nog doen?” – de onverhulde vraag hing in de lucht. Maar met Ulrich van de Skischool Alpinpower, later liefdevol als „engel op ski's” beschreven, verdween de onzekerheid al snel in het lachen.
De eerste bochten op de Rosshütte waren wankel, het evenwicht onzeker. Maar na enkele minuten nam het spiergeheugen het over – en de ijzeren wil. De drie broers en zussen wisselden hun „pizza” in tegen „friet” en skieden met de blijdschap van beginners en de kalmte van oude rotten de piste af.
De conclusie
Twee uur later, buiten adem en blij, trokken ze hun conclusie:
Hilary: „Het was een geweldig gevoel om het nog te kunnen. We waren allemaal nerveus, bang om te vallen – maar we zijn geen enkele keer gevallen! Het was een prachtige, bevrijdende ervaring.”
Kate: „In het hotel was ik nog niet zeker of ik het zou kunnen. Maar vandaag op de piste merkte ik dat alles gemakkelijker was geworden – lichtere uitrusting, veiligere pistes. Ik ben zo blij dat ik het geprobeerd heb.”
Andrew: „De ski's zijn weliswaar lichter dan vroeger, maar geloof me – ze voelden zwaar genoeg aan! Toch was het een fantastische herinnering aan hoe leuk skiën kan zijn. Als je op mijn leeftijd bent en je afvraagt of je het nog kunt – probeer het gewoon! Je zult versteld staan.”
Het is nooit te laat
Later, bij hartige Tiroolse specialiteiten in een gezellige berghut, lachten ze om pijnlijke spieren en deelden ze dat bijzondere geluksgevoel dat alleen ontstaat als je iets doet waarvan je niet zeker weet of je het nog kunt.
En het avontuur eindigde niet op de skipiste. In de volgende dagen maakten ze wandelingen, probeerden ze langlauf skiën, bezochten ze sauna's en herontdekten ze de alpine magie van Seefeld. Ook te lezen in Hillary's eigen artikel, dat verscheen in de Guardian. Ze keerden terug naar huis met vermoeide benen, maar vervulde harten - en een boodschap voor ons allemaal:
Je bent nooit te oud om te dromen.
Het is nooit te laat om opnieuw te beginnen.
Gewoon. Doorgaan. Doen.
Delen