De voorbereiding van de winterwandelpaden op Tirols hoogvlakte is meer dan werk.

Franz is een van de vier Leutascher boeren die voor de TVB de paden in Leutasch voorbereiden. Zijn route gaat van Ostbach over de Buchnerhöhe naar Wildmoos en in het Fludertal. Om 4 uur 's ochtends zit hij in zijn tractor en rijdt weg. Vandaag is een perfecte dag, de nacht was koud, de gevallen poedersneeuw is gemakkelijk te ruimen met de frees. Toch heeft de ervaren landbouwer, wiens familie zich al 40 jaar om de paden in Leutasch bekommert, de kettingzaag en ander gereedschap bij zich. "We zijn altijd op alles voorbereid, een omgevallen boom, takken die gevaarlijk boven het pad hangen - dat is ook ons werk."

Dat weet Manfred Leitl van TVB ook. Hij is ook al onderweg, maar in Seefeld. Zijn machines, een zogenaamde Holder en een kleine Steyr trekker, zijn kleiner dan Franz’ voertuig – precies goed om de smalle paden klaar te maken. "Eerst zijn de paden in de buurt van het dorp aan de beurt, die vroeg en veel bewandeld worden, net zoals die rond de Wildsee", legt Manfred uit. Later komen de paden die verder weg liggen en daarom pas later door de gasten worden bereikt.

Manfred houdt, net als Franz, van "een hoop sneeuw". "Dan is het jouw spoor, jouw ervaring, omdat je als eerste op de ongerepte plekken komt". Toch moet je je niet laten afleiden van de sneeuwsfeer. Vooral de steigers rondom de Wildsee zijn uitdagend. "Als je daar wegkijkt, lig je snel beneden." Met zwaar materieel is dat geen mooi, maar eerder een zeer gevaarlijk vooruitzicht.

De perfecte winterwandelroute ontstaat in de vroegwinter, na de eerste sneeuwval. Hier wordt de toekomstige breedte van het pad vastgesteld, worden hindernissen aangepakt en het lichtprofiel ingericht en worden omleidingen aangelegd. Het belangrijkste is echter de zogenaamde schneestock, een stabiele, vlakke laag van de eerste sneeuwval, die door middel van rollen, zware, achteraanhangende banden of ander slim gereedschap tegen het in de zomer netjes gevormde pad wordt aangedrukt. Alleen dit garandeert gedurende de hele winter een goed begaanbaar en goed te prepareren pad. "Hier moet je de tijd nemen, je mag de eerste keren de frezer of sneeuwschuiver niet te diep instellen," weet Franz uit ervaring. "Want zo zoals je het daar begint, heb je het de hele winter."

Naast de sneeuw moet men ook het knutselen waarderen, wanneer men ongeveer 100 dagen per jaar verantwoordelijk is voor de winterwandelwegen op het hoogplateau van Tirol. Want de noodzakelijke machines staan niet in de winkel.

"Een eenvoudige sneeuwschuiver of een frees, ja die zijn er, maar om schoon te kunnen werken en je voortdurend te verbeteren, moet je zelf knutselen," weet Franz. Al sinds jaar en dag ontwikkelen hij en zijn collega's vaak samen met de machinefabrikanten nieuwe accessoires en apparaten. Door de veranderde temperaturen in de winter wordt de sneeuw natter, en de wegen gladder. Waar vroeger de freescapaciteit belangrijk was, liggen de focus nu op apparaten die de wegen schoon schrapen en gripvaster maken.

Franz denkt het hele jaar aan de winterwandelwegen. Het idee voor zijn nieuwste apparaat, dat compact is en kort achterop de tractor een goede tegengewicht voor de frees vormt en daarbij de sneeuw kan egaliseren, opruwen of ijsoppervlakken krabben, kwam bij hem op in de hoogzomer.

"Ik had lange wachttijden op een bouwplaats en had mijn tekenblok bij me," herinnert hij zich. "Zo is het idee ontstaan." Zijn neef, een smid, maakte een model en zo ging het verder. "Deze keer is het geniaal gelukt, maar vaak probeer je iets en gooi je het weer weg."

De grootste uitdaging zijn tegenwoordig de weersomstandigheden. "Als natte sneeuw en poedersneeuw zich mengen, werkt het frezen niet meer goed", legt Manfred uit. "Als sneeuw en regen elkaar afwisselen, maak je het meestal slechter dan beter als je met de machine naar buiten gaat."

Vaak is het een lijnspanning om de juiste beslissing te nemen. Vaak veranderen de omstandigheden tussen de plaatsen en de hoger gelegen gebieden, zoals bijvoorbeeld Wildmoos, drastisch. Niet zelden hapert een machine omdat vuil, takken of stenen schade veroorzaken. De motivatie van de bestuurders is echter ongebroken: "We willen dat de mensen plezier hebben tijdens het wandelen", zegt Manfred met een glimlach.

Wat een glimlach betreft - intussen is de sneeuwval gestopt en is de zon opgekomen boven de Reither Spitze. Ze tovert uit de besneeuwde Wildmoos een eindeloos glinsterend tapijt en uit de fonteinen die Franz met zijn snowblower de lucht in blaast, een vliegende wand van miljoenen kleine sneeuwdiamanten.

Franz heeft een glimlach op zijn gezicht terwijl hij langzaam de weg vrijmaakt. "Dit is het perfecte moment waarop ik mijn zalige rust heb. Er is alleen ik en de weg."

Waarschijnlijk hebben vandaag nog veel winterwandelaars soortgelijke gedachten - de meesten van hen, zonder zich bewust te zijn, dat in de vroege ochtend iemand deze weg speciaal voor hen met veel passie heeft voorbereid.