Skileraren en vrouwenharten - een showdown

Goed, ik geef het toe: skileraars hebben iets. Wanneer ze in hun skileraar-outfit met gebogen knieën op de ski's staan en nonchalant hun stokken achter zich aan trekken, terwijl ze hun perfecte bochten voor je maken. Met een tandpasta-barbie Ken glimlach moedigen ze je aan, terwijl de skibroek op je achterste van het voortdurende vallen al doorweekt is, om nog twee of drie keer de helling naar beneden te skiën. Over de inspanningen die je op je neemt tijdens het omhooggaan met de sleeplift, begin ik nu niet eens.
Maar natuurlijk krabbel je weer overeind. Voor de 37e keer – glimlach je geforceerd terwijl je de opkomende woedeaanval onderdrukt. En dan houdt deze onbeschaamd knappe, gebruinde god op ski's ook nog een gummybeer voor je neus. Voor de motivatie.
Gummyberen? Goed, dat zou nu het moment zijn waar in een film het klassieke geluid van een "film verbreking" zou worden afgespeeld. Ik was namelijk 12. In Saalbach-Hinterglemm op skikamp en mijn aanbidde skileraar, die ik – ik was net zo overtuigd als mijn 13 groepsgenoten – zou trouwen, heette Franzl.

Maar, of het nu Franzl, Toni, Sepp of toch Jean-Pierre is – de aantrekkingskracht van skileraars werkt ook bij "echte vrouwen". En dat zelfs tot op hoge leeftijd.

In ieder geval was alles vroeger makkelijker. Tenminste, dat zijn een handvol Leutascher skileraren zeker, die ik op een stamtafelavond tegenkom. In de tachtig zijn ze en zwenken regelmatig in herinneringen. "Kun je je nog de groep Nederlandse meisjes herinneren, de blondines, die eruitzagen als mannequins?", vraagt Karl aan zijn gesprekspartner. Hubert knikt met zijn hoofd, glimlacht ondeugend en neemt vervolgens een slok bier. Een grote. Daarna schudt hij zijn hoofd. Hollawind. Dat moet wel een bijzondere herinnering zijn geweest, denk ik stilletjes. Langzaam ontdooien de vijf. Uiteindelijk zijn ze gentlemen van de oude school en delen ze niet graag hun verhalen en cliché's. Maar ze zijn het erover eens: "Je merkt meteen als een vrouw of ski-studente interesse in je heeft. Vroeger zoals nu."

Maar vroeger was alles blijkbaar makkelijker. "Als je 's avonds na de dag als skileraar elkaar ontmoette, was er altijd iemand die basically aanvoelde of er 'wat mogelijk was' ", vertelt Franz terwijl we nieuwsgierig op het verhaal wachten. "En dat was vaak het geval.", geeft hij ons een klein kijkje in de praktijk en bevestigt onze stelling dat skileraren vaak niet eens veel hoeven te doen en dat de vrouwenharten zomaar naar hen toe vliegen.

Toen ik Kurt "Truk" Brendle van de skischool Alpin Power in Seefeld vertelde over de verhalen van zijn oudere collega's, werd hij bijna een beetje jaloers. "Eén ding kan ik je zeggen, zoals vroeger is het al lang niet meer", komt het eruit als een kogel.

Maar waarom, wil ik van hem weten?
"Vroeger was het echt makkelijk voor skitroupiers om vrouwen te krijgen", legt hij ons uit. "Het is echter sterk veranderd." Natuurlijk horen versierpogingen en flirten bij de "baan" van de skitrouwrip. "Dat wordt zelfs op de een of andere manier verwacht van onze beroepsgroep." Als de dames overstappen - en dat is ook daadwerkelijk de bedoeling - dan Bingo. "Maar veel van ons zijn in relaties en gelukkig. En we weten in welk bed we slapen." ligt het daaraan? Skitroupiers zijn trouw geworden?

Maar laten we teruggaan naar het vrolijke kwintet aan de skilerarenstamtafel. Ze amuseren zich kostelijk als ze terugdenken aan de oude tijden. "Weet je", legt Kurt me uit, "of jong of oud, dat deed er toen niet toe. De dames waren van bloedjong tot kwiek - en allemaal wilden ze ons hun hart schenken."

Schattig, denk ik bij mezelf. De oude school en de "harten". Precies. Ook toen ging het nauwelijks om harten, laten we eerlijk zijn. "Goed, we wisten natuurlijk ook hoe", grijnst hij met zijn 80 jaar ondeugend. Het waren toch ook daar al de goede uitspraken van een gebruinde man, die wist hoe hij zich moest presenteren.

Vandaag is dat ook anders, weet Kurt Brendle. "Veel jonge skileraren hebben gewoon niet meer de mond die wij hebben en vooral die onze voorgangers hadden." Er ontbreken de uitspraken en het skilerarenbestaan wordt beperkt tot het leren skiën.