Het winnaartype van het Karwendel

Eigenlijk begon toen alles met het bos, herinnert de boswachter zich. Na het afronden van de bosbouwschool solliciteerde de jonge man naar het federale bosgebied in Karwendel en verhuisde naar het kleine houten huis in Hinterriß. Dat hij zich daar toen toch een beetje in de problemen werkte, geeft hij vandaag de dag met een glimlach toe: omdat skiën in de steile Rißtal namelijk vrijwel onmogelijk was, moesten er sportieve alternatieven komen. Zo liet hij zich op een gegeven moment door Beierse langlaufers enthousiast maken voor de glijsport in de sneeuw. In zijn tijd was er niemand in Oostenrijk die in de langeafstand lopen de wereldtop kon bijbenen, benadrukt de ambitieuze volksloper. Een oninteressante nichsport, want de Alpen werden al eeuwenlang beschouwd als het domein van de skiërs. Zijn eerste uitrusting kreeg de jonge boswachter dan ook tweedehands van de Beieren. De rest is vandaag de dag waarschijnlijk geschiedenis, grijnst Herbert Schafhuber.

Op een gegeven moment liep niemand sneller dan de boswachter op de huisroutes rond Hinterriß, die de competitie al ruikend had gewaarworden. Hij liet zich dus bij de naburige skiclub opstellen in de selectie en ging kort daarna bij het Tiroler kampioenschap in Seefeld over 15 kilometer aan de start. Misschien zijn er een of twee sneller, hebben ze betere uitrusting, vermoedde hij. En werd voorlaatste. Waar anderen waarschijnlijk zouden hebben opgegeven, brandde Herbert Schafhuber nu vol trots voor de overwinning.

Ik ben en blijf een bos- en weide-loper, geeft de oude boswachter grijnzend toe. Een omstandigheid die hem bij de Ganghoferlauf in 1976 de overwinning opleverde. Bij de start werden de lopers toen geconfronteerd met dichte sneeuwval. Hoewel het kopgroep na het startschot snel kon ontsnappen, moesten de eerste lopers de besneeuwde spoor eerst krachtig weer inschrijven. Toen de voorlopers een voor een uitgeput terugvielen, nam de bosloper de leiding over. De zware training in de Eng begon nu zijn vruchten af te werpen, hij creëerde afstand tussen zichzelf en zijn achtervolgers, maar op een bepaald moment raakten ook hem de krachten op.

Tot vandaag de dag gaat Herbert Schafhuber graag langlaufen. Minder vaak en ook lange niet meer zo snel als vroeger, maar zijn vaste routes loopt hij nog steeds graag. Een keer nam hij ook de Arnold Schwarzenegger mee, in zijn jonge jaren een regelmatige gast. Toen Arnie op een mooie winterdag het langlaufen wilde uitproberen, nam de ervaren boswachter hem mee op de loipe in de Eng. De Steiermarker was uiteindelijk zo enthousiast over de glijsport van de boswachter, dat hij zijn leermeester meteen voor de volgende dag vastlegde. Maar toen Herbert Schafhuber op de afgesproken tijd in de herberg kwam, was er ver en wijd geen Arnie te zien.