Regions-Originale: Boerin Maria Gapp

De Gapphof in het idyllische Reith is de thuisbasis van 16 koeien en 19 stuks jongvee, enkele konijnen en kippen – en van boerin en gastvrouw Maria Gapp. "Is dat niet een hoop werk, helemaal alleen?" vragen we Maria. "Ja", lacht ze. "Maar het gaat wel!" Maria spreekt met een glinstering in haar ogen en met een diep dialect. Ze is slank, fit – je ziet haar echte leeftijd niet aan haar af. Maria is een vrouw die heeft geleerd aan te pakken. Toen haar man 13 jaar geleden overleed, stond ze voor een meer dan grote uitdaging: De boerderij, de dieren, de kamerverhuur, de familie – alles moest ze nu alleen beheersen. Maar Maria is het gelukt: De Gapphof is stevig in haar handen.
Maria komt oorspronkelijk uit Opper-Oostenrijk, waar ze zelf op een boerderij is opgegroeid. Zo heeft ze de liefde voor het werken op de boerderij al van jongs af aan geleerd: "Als kind ging ik al graag met mijn ouders naar de stal", herinnert ze zich.

Soms zou het mooi zijn als objecten konden praten. Dan zou de Gapphof ons veel spannende verhalen te vertellen hebben. Het heeft namelijk al vele jaren op de teller: Al in de 12e eeuw werden de boerderijen in het gehucht schriftelijk vermeld. Sinds 1634 behoort het tot de familie Gapp en wordt sindsdien van generatie op generatie doorgegeven. 11 generaties en meer dan 380 jaar zijn het inmiddels. Een zware erfenis, als je bedenkt hoeveel de erfhof en zijn bewoners in al die jaren hebben meegemaakt.
"Toen was het met de erfenis nog een beetje anders," vertelt Maria. In plaats van de boerderij gewoon te erven, moesten de jongeren de boerderij van hun ouders kopen. De reden: Toen bestond er nog geen pensioen. "Maar echt stoppen met werken op de boerderij, dat kan je waarschijnlijk nooit!", grijnst Maria, goed wetende. Wie van jongs af aan heeft geleerd altijd te werken, zal dat ook op hoge leeftijd nog doen.

Over de werkbelasting van Maria zouden velen van ons klagen: Meestal werkt ze meer dan 16 uur per dag. 's Morgens om 4 uur staat ze op, want dan moeten de koeien gemolken worden. In de zomer is dat het begin van een lange dag: Het veldwerk, tuinwerk en hooien moeten gedaan worden, de stal en de gasten wachten, je moet brandhout maken, de hekken rechtzetten, de koeien naar de wei drijven en weer in de stal halen, de kaas en al die andere producten maken, alles schoonmaken – en nog zoveel meer. Het werk houdt nooit op. Om 21 of 22 uur is in de zomer de werkdag voorbij. “Dan val je helemaal kapot in bed!”

En dan speelt het weer vaak spelletjes met haar: Op warme dagen zet ze de ventilatie voor het hooi aan, om het hooi te drogen. Maar als ze dan midden in de nacht de donder hoort rollen, moet ze snel weer opstaan en het dak opklimmen om de dakpannen weer op te leggen. Zodat het hele hooi niet nat wordt en al het werk voor niets is.

De winter is iets ontspannender – voor zover je dat kunt zeggen. Dan eindigt de dag namelijk “al” om 19 uur. Soms heeft Maria echter ook tijd om te gaan skiën en geniet ze des te meer.

In de loop der decennia en eeuwen is er veel veranderd op de boerderij: "Vroeger had je knechten en meiden. Tegenwoordig zijn er nog maar heel weinig mensen op de boerderij, omdat het niet langer haalbaar is om iemand te betalen", vertelt Maria. "Je moet blij zijn dat de familieleden helpen." Gelukkig heeft Maria's zoon een beroep waarin hij ook op korte termijn tijd kan vrijmaken om haar in de zomer te helpen bij het veldwerk. De boerderijen in Tirol zijn altijd al kleinschalig geweest. "Vroeger kon je daarvan leven." Dat is tegenwoordig helaas niet meer zo. Hoge onderhoudskosten – bijvoorbeeld van de machines – dwingen veel boeren om een neveninkomen te hebben.
Daarom is de werkdag van veel boeren in Tirol een zware. Om 5 uur in de ochtend gaat het naar de stal, om zich voor het werk om het vee te bekommer. Daarna gaat het naar kantoor en 's avonds wacht de boerderij weer.

Maria heeft besloten om gasten van over de hele wereld vakantie op de boerderij aan te bieden.
„Waarom doet men dit alles, als het zoveel werk is?”, vragen we haar. Het antwoord is voor de boerin heel eenvoudig: „Je voelt je veel meer geworteld in alles, omdat je het hard moet verdienen. Zo heb je een hechte band met wat je je hele leven hebt opgebouwd en wat van generatie op generatie is doorgegeven.

Een aspect dat Maria aan haar werk bijzonder waardeert, is het leven met de seizoenen: "Je ervaart de seizoenen en daardoor kun je ze nog echt waarnemen!", zwijmelt ze. Ze voelt de wisselingen van de seizoenen zo intens als bijna niemand anders. "In de lente kijk je er al naar uit wat er als eerste weer bloeit en groeit, je ziet alles weer groen worden. Het gaat van het ene naar het andere – je kunt alles veel bewuster genieten!"
Wat voor haar ook typisch is, is het verschil tussen de verschillende plaatsen in de regio in de verschillende seizoenen – vooral in de lente. "In Leutasch kun je in maart en april nog langlaufen en in Reith zijn we al klaar met het bemesten van de velden.".
Maar men is ook afhankelijk van het weer: "Je hebt je werkplaats onder de open lucht!", weet ze. De extreme weersomstandigheden van tegenwoordig maken het vaak niet gemakkelijk voor haar. Je moet leren je aan te passen aan het weer en je ernaar te schikken, dat geldt niet alleen voor het veldwerk.
Ook het werken met de dieren geniet ze enorm: "Elke koe groeit naar je hart!", weet ze. "Sommige hou je liever, sommige minder, maar ik heb vaak al een traan vergoten als er een moest gaan! Maar zo is het gewoon, het leven op de boerderij: Je kunt ze niet allemaal houden."

Uit de melk van haar koeien maakt Maria haar eigen producten: Yoghurt, verse kaas, kwark en een ‘Kruiden-Rollino’ bereidt ze meerdere keren per week. Ze heeft niet alleen voor haar huisgasten graag eigen producten beschikbaar, maar levert ook aan hotels en bedrijven in de regio. In de zomer kunnen wandelaars zich zelfs in de Nördlinger Hütte versterken met de kaas van Gapphof.
„Ja, dat is ook een zeer arbeidsintensief werk,“ geeft Maria toe. „Maar ik doe het graag!“ En het is voor haar belangrijk dat bedrijven en supermarkten regionale producten aanbieden en vooral de boeren uit de regio ondersteunen. „Sommige bedrijven hier laten zien dat het kan!“ Je kunt heel goed veel producten van kleine boeren aanbieden en zo de lokale landbouw ondersteunen. Maria hoopt dat dit bewustzijn nog verder zal worden uitgebouwd en dat in de toekomst meer hotels en supermarkten boerenproducten aanbieden.