Regions-Originale: van en over de sterfotograaf Fabrice Dall’Anese

Eigenlijk is Fabrice jurist. In Parijs en Londen studeerde hij, totdat hij uiteindelijk in München zijn promotie schreef. Als aanvulling op het droge proefschrift organiseerde hij zijn eerste fototentoonstelling – met zijn vakantiefoto's. Het was een gelukkige samenloop van omstandigheden dat precies deze tentoonstelling hem een jobaanbieding voor de semesterferien opleverde, die zijn leven zou veranderen. "Dat was het keerpunt in mijn leven. Het was de zomer van 2000, daarna was ik een ander mens", vertelt Fabrice. Want in deze drie maanden mocht hij werken met mensen die hun passie volledig leefden. Deze ervaring gaf de toen 24-jarige de moed en de nodige steun om een grote stap te zetten: zelfstandig worden met fotografie. "Ik had mijn midlife-crisis al erg vroeg", lacht Fabrice. Gelukkig maar! Deze stap heeft hij tot op de dag van vandaag niet betreurd. Inmiddels brengt zijn baan, de portretfotografie in de filmwereld, hem de hele wereld rond. En als hij niet de wereld rondreist, ontspant hij tijdens een familievakantie in de regio Seefeld.

480 seconden. 8 minuten. Dat zijn ongeveer 630 hartslagen of 80 keer knipperen. Zo weinig tijd heeft Fabrice meestal om de beroemdheden in het beste licht te zetten. Daarna zijn ze weg, en de perfecte foto moet in de pocket zijn. Tijd: dat is waarschijnlijk de grootste uitdaging in Fabrices werk met de sterren. Hoe maak je in zo'n korte tijd een goed, echt portret?

„Je moet ruimte laten voor het onverwachte.”

"Je moet ook openstaan voor verrassingen. En flexibel.", vertelt Fabrice. Hij bereidt zich altijd goed voor op de fotoshoots, zodat hij met ideeën en voorstellen naar de set gaat over hoe hij de sterren wil laten zien en hoe hij ze daarheen brengt. Maar dat lukt niet altijd: dan moet je zo flexibel en spontaan zijn dat je onmiddellijk afstand doet van je ideeën en voorstellen en je openstelt voor het nieuwe. Soms gebeurt het dat een beroemdheid, die eigenlijk heel sympathiek is, een slechte dag heeft. En dat moet je hem gunnen. Maar soms heb je geluk, dan zegt iemand die alles met nee beantwoordt opeens ja.

"Dat is een geschenk - je moet gewoon aanwezig zijn en klaar zijn om het te aanvaarden."

Fabrice mocht zo'n cadeau meemaken met de twee keer Oscar-winnaar Kevin Costner: Helemaal 4 dagen leefde en werkte Fabrice samen met hem op zijn ranch. "We hebben samen ontbeten en aan het einde van de dag samen bij het kampvuur gezeten. Dat is toch iets bijzonders", herinnert Fabrice zich. Sindsdien is er trouwens ook een eigen kampvuurplaats op Costners ranch, gebouwd door Fabrice: Aan het einde van de productie wilde de fotograaf per se nog een foto bij het vuur, maar geen van de plekken leek hem goed. Dus zei Costner zomaar: "Bouw je eigen: Neem een paar stenen, maak een plek, breng bier mee en dat is dan voor altijd jouw plek".

Fabrice laat echter niet altijd alleen sterren en sterretjes voor de camera staan. Af en toe fotografeert hij ook leken. „Het werken met onervaren mensen is een spannende klus die je met niets kunt vergelijken”, vindt hij.

Momenteel werkt Fabrice samen met de „Regions-Originalen”. Tijdens de fotosessies met de persoonlijkheden uit de regio Seefeld heeft Fabrice veel ontmoetingen gehad die hem geraakt hebben. Vooral twee speciale fotosessies zijn hem bij gebleven. Een daarvan was met kunstsmid Alfons, die anders zelden iemand in zijn werkplaats toelaat. „Dat was een menselijk hoogtepunt en een genot!”, zegt Fabrice achteraf. „Alles was gewoon perfect”: Het vuur, het harde werk, de kolenzwarte handen – beter kon het haast niet zijn voor de emotie en sfeer in Fabrice's beelden.

Ook een wintersessie is sterk op zijn netvlies gebrand: Op een ijskoude winterochtend maakte hij foto's van een pistetrekkerbestuurder – midden in de sneeuwstorm. De foto weerspiegelt precies wat Fabrice met zijn werk wil laten zien: „De mens in zijn structuur.” De intensiteit van de foto is overweldigend, zegt hij blij. Zoiets is moeilijk van tevoren te plannen: Het weer is zeker ook een van die cadeautjes die je gewoon moet accepteren…

Slechts weinige mensen weten hoeveel werk er eigenlijk achter zijn portretten schuilt. Maar: bij een goede foto zit er veel meer achter dan wat je ziet.

"Tegenwoordig heeft iedereen altijd een camera bij zich," zegt Fabrice en wijst naar de smartphones. "Van de 8-jarige tot de 70-jarige, iedereen fotografeert." In slechts twee klikken is de camera klaar voor gebruik. En dankzij Instagram en co. heeft ook iedereen een galerie om zijn foto's te tonen. Vaak vragen mensen aan Fabrice: "Wauw, hoe heb je deze foto gemaakt?" Ze weten niet hoeveel werk er al is verzet, nog voordat Fabrice überhaupt zijn camera in handen neemt. Eerst probeert hij een idee van de persoon te krijgen, hij denkt na over welke emotie hij wil tonen en hoe hij deze kan oproepen. Pas na lange conceptie en planning is hij klaar om een foto te maken.

"Er is het technische aspect en het menselijke aspect. De techniek en de know-how zijn het een – maar het menselijke aspect is het belangrijker," onthult Fabrice. Alleen als je je openstelt voor de persoon aan de andere kant van de camera, kun je een goede foto van hem maken. Samenwerken met hem, iets uit hem naar voren brengen. "We werken samen aan iets." Alleen wie dat begrijpt, kan ook een goede portretfotograaf worden.

Fabrice komt al 6 jaar met zijn gezin in de regio Seefeld. "Ik ben verliefd!", geeft hij met een glimlach toe. "In het plateau te leven doet mensen goed", vindt hij. Hier ervaart hij namelijk altijd een menselijkheid en een vertrouwen, wat in grote steden zoals Parijs steeds schaarser wordt. "Hier geloof ik weer in de oorspronkelijke menselijke uitwisseling. Deze gastvrijheid en authenticiteit, die elders al verloren is gegaan, voel je hier." Hij waardeert de balans van oud en nieuw, van traditioneel en modern, en de enorme verscheidenheid van de regio. Terwijl zijn kinderen gaan skiën, ontdekt hij de regio – van de alpaca-wandeling tot de volle maanwandeling en het Shinrin Yoku-bosbaden, Fabrice heeft al heel wat meegemaakt. En de regio heeft zoveel te bieden dat hij met ontdekken nog lang niet klaar is.