Regions-Originale: Christine Ackermann en de Scharnitzer Alm

Als je bij de Scharnitzer Alm komt, zou je denken dat je in een andere eeuw bent beland. Zo authentiek, zo oorspronkelijk ligt ze daar aan het begin van het Hinterautal en nodigt ze van harte uit om te blijven hangen. Maar in deze oude glans straalde de Alm niet altijd. Toen Christine Ackermann en haar levenspartner Roland het in 2004 overnamen, was het in slechte staat. "Het was een half vervallen schuur", herinnert Christine zich. Met veel moeite hebben ze de Alm weer opgebouwd tot wat ze ooit was. "Tegenwoordig gaat er zoveel oorspronkelijks verloren. Dit stukje geschiedenis wilden we opnieuw opbouwen.", vertelt de uitbaatster. Het moest zo authentiek mogelijk worden. Dit betreft niet alleen de buitenkant van de Alm, maar ook haar filosofie: het Almwezen staat centraal, de verkoop is "slechts" ondersteunend – precies zoals het vroeger ook was.

„Wij willen de mensen een authentiek gevoel van het alpenleven geven.“, zegt Christine. Dit geldt ook voor het eten dat ze aanbiedt. Haar kaart is daarom vrij klein. „We hebben geen enorme selectie - maar wat we hebben, is echt goed, zelfgemaakt en regionaal.”. En daar heeft ze absolute gelijk in: op bijna geen andere alpine boerderij eet je zo „goed“ als bij haar. De geitenkaas maakt ze zelf, ook let ze erop dat alle producten uit de buurt komen en van de beste kwaliteit zijn. Minder is meer, zeg men - bij Christine weet je weer wat deze spreekwoord betekent.

Al sinds mensenheugenis is het vee het hart van elke almen. En op de Scharnitzer Alm is daar veel van: Herder Roland zorgt voor 60 tot 70 runderen. Op de almen leven ook geiten, varkens, kippen, katten, hond Amber – en een stier die denkt dat hij een mens is. "Dat is onze knuffelstier!", lacht Christine. "Hij is met de fles grootgebracht en denkt sindsdien waarschijnlijk niet meer dat hij een stier is." Op de weide was dat een probleem: hij achtervolgde voortdurend de wandelaars en kon niet meer terug naar de kudde. Daarom woont hij nu bij de "Goasen" (geiten) op de alm, waar hij beter op zijn plaats is – en regelmatig knuffelsessies van Christine krijgt.

De rest van de runderen, die allemaal van boeren uit Scharnitz komen, wonen verspreid over het almgebied. De Scharnitzer Alm is bijzonder: "Van het gebouw is de alm erg klein, maar het gebied is erg groot", legt Christine uit. Het vee is verspreid over 3 gebieden (het Hinterautal, het Gleirschtal en in het Hochwald). Er zijn geen klassieke weidegronden met groene almbodems. Hierdoor is het werk voor herder Roland intensief. Het is een uitdaging om het vee op het grote gebied steeds te vinden. Maar sinds enkele jaren heeft hij een ongebruikelijke helper: een E-bike! Hiermee kan hij snel, stil en milieuvriendelijk bij zijn vee komen. Zo normaal als vroeger is het leven op de Scharnitzer Alm dus ook weer niet… 😉

Het leven op de alm is altijd goed voor een verrassing – dat hebben Christine en Roland in de jaren op de Scharnitzer Alm geleerd. "Je moet gewoon flexibel zijn!", lacht ze en shrugs. Het tijdschema is krap en soms gebeuren er dingen die je niet echt kunt plannen. "Slechts vorige week werd een kalf van de kudde gescheiden", vertelt Christine. Dan moet ze mee de bergen in om Roland te ondersteunen. "Dan ren je gewoon 2,5 uur achter zo'n kalf aan", glimlacht ze. Maar: "Het vee gaat toch voor!". In de loop der jaren hebben de twee sowieso van alles meegemaakt. "Elke keer als je denkt, dat kan toch niet, gebeurt er weer iets nieuws!". Maar voor Christine is de alm juist om deze reden een school voor het leven: "Je moet de dingen nemen zoals ze komen.". Christine straalt een rust en tevredenheid uit die aanstekelijk is. Over "had ik, zou ik, kon ik" maakt ze zich geen zorgen – misschien is dat de sleutel tot haar kalmte.

De werkdag op de alm begint al vroeg in de ochtend. Tegen 6 uur is het tijd om op te staan: de geiten moeten gemolken worden. Daarna zorgt de gastvrouw voor het overige vee, maakt ze geitenkaas of bakt ze verse taarten, tot de eerste gasten arriveren. Haar werkdag kan tot half 11 's avonds duren, pauze kan ze alleen nemen als het even uitkomt. Zo gaat het de hele zomer, 7 dagen per week. Weekend of vakantie? Die zijn er in de zomer niet. Maar: „Het is een mooie arbeid, ik doe het echt graag!”, voegt Christine eraan toe. Tot in de herfst zijn zij en Roland druk in de weer. Voordat de sneeuw de bergen bereikt, wordt het vee weer naar de vallei gedreven. Het moment dat alle koeien weer heel en gezond in de stal zijn aangekomen, is voor Roland en Christine zeer emotioneel: „Dan staan je de tranen in je ogen! Dan komt alles samen. Je bent opgelucht en verdrietig, de zomer is voorbij. Dit moment, als je het hek sluit, is een wisselbad van gevoelens!” Maar ze weten: de zomer komt weer terug!

In de winter kan de sportieve gastvrouw weer kracht opdoen. Tijdens skitochten ontspant ze van de drukke zomer en geniet ze van de rust in de bergen.

N naast al het werk, gaat het Christine om iets veel groters, belangrijkers: "Het gaat me niet alleen om het verdienen van mijn brood, maar ook om iets over te brengen en te behouden, wat steeds meer met uitsterven bedreigd is". Dat is mijn intentie die achter alles staat." Dat ze de Scharnitzer Alm met veel liefde beheert, merk je in elk klein detail. Wellicht daarom voel je je meteen zo welkom en op je gemak in de kleine hut aan het begin van de vallei.

De levensweg van de berghuttenbeheerder is gekenmerkt door gelukkige omwegen: Eigenlijk heeft ze kunst gestudeerd en was ze freelancekunstenaar. Maar ze werd weer teruggetrokken naar de natuur en werkte eerst op de Pleisenhütte en de Oberbrunnalm, voordat ze de Scharnitzer Alm renoveerde. Dat ze een goed oog voor schoonheid heeft, daarvan profiteert niet alleen de Alm, maar ook elke afzonderlijke maaltijd die ze bereidt. „Ik probeer van elke borrelplank een klein kunstwerk te maken!”, vertelt ze met een glimlach in haar ogen. Dat lukt haar - de borrelplanken zijn niet alleen qua smaak een hit, maar ook bijna te mooi om op te eten! Maar uiteindelijk wint natuurlijk de smaak.