Wonderen van de natuur: Het Lottenmeer en zijn hut

Het is een even mooi als wonderlijk plekje in Wildmoos, hier kan een behoorlijk interessant natuurverschijnsel worden waargenomen. Blijkbaar uit het niets vormen zich midden in groene weiden, lariks- en berkenbossen twee bergmeren. Het Wildmoosmeer en het Lottenmeer. Soms gebeurt dit echter ook niet. Waarom dat zo is, is niet volledig opgehelderd. Vermoedelijk komt het aperiodische, dus niet regelmatig voorkomende natuurwonder voort uit voorjaarsneerslag en smeltwater uit sneeuw in ondergrondse karstsystemen. Bij het begin van de dooi in het voorjaar vullen de ondergrondse reservoirs (Kaarsten) zich zo met water, dat de overloop de weidevalleien overstroomt en daar meren vormt, die echter vaak al na enkele weken weer verdwijnen. In sommige jaren stijgt de waterstand door ondergrondse bronnen ook na het smelten van de sneeuw verder. Pogingen om het optreden van de meren te voorspellen zijn tot nu toe mislukt. Wanneer ze verschijnen, doen ze dat echter altijd in paren. En vaak na een sneeuwrijke winter. "Veel sneeuw, veel meer", zegt het volk. Dit is echter niet bevestigd. Niets precies weet men dus niet, maar sommige dingen mogen gewoon het geheim van de natuur blijven ...

Er is veel te doen, vooral als de meren zich tonen: "Als het meer er in de zomer is, zijn de mensen er ook. Het is vooral een andere soort gasten, velen uit Innsbruck, die komen om te zwemmen en af te koelen in de bergen," zegt Patrizia. "Anders zijn het vooral wandelaars en stappers." Inmiddels is de berghut ook in de winter goed bezet. "We hebben veel vaste gasten die bij ons komen, en de langlaufloipe loopt direct langs de hut. Daar komen veel mensen graag even binnen. We liggen zeer centraal, je kunt vanuit hier eigenlijk overal in de regio komen - naar Mösern, Leutasch en tot aan Seefeld," aldus de jonge huttenbeheerster. Men ontmoet elkaar bij de Lottensee - om te genieten van de prachtige omgeving, de hartelijke mensen en de traditionele keuken: versterkende, hete soepen, huisgemaakte taarten, knoedels en vooral schnitzel en Kaiserschmarrn.

Het meer maakte deels deel uit van Patrizia's leven, maar in de horeca wilde ze in eerste instantie toch niet. Omdat ze op school goed was in boekhouding, vond de directeur dat ze eerder naar een bank hoorde. "Dat had nooit gewerkt", gelooft Patrizia. Het is een accountantskantoor geworden: "Ik heb daar een jaar gewerkt en ben in het weekend in de hut geweest. Op twee bruiloften dansen, dat was echter op een gegeven moment te veel. Bovendien ben ik een heel actief persoon en wilde ik niet acht uur per dag achter de computer zitten. Dus heb ik mama gevraagd of ik hier mag beginnen. Anders had ik wel iets anders gezocht." Natuurlijk mocht ze. Tegenwoordig werken naast Martin, Sonja en Patrizia Kluckner in de service meestal nog drie mensen in de keuken mee, "maar soms valt er eentje uit, dan gaat mama naar de keuken en moeten papa en ik gewoon een stapje sneller gaan".

Het lijkt erop dat ze als baby al haar krachten heeft verzameld, want naast haar activiteiten in de hut is Patrizia Kluckner ook bergreddingsaspirant en als zodanig – helaas – vaak in actie. "Op dit moment heb ik gewoonweg niet genoeg tijd om veel inzetten te doen, omdat er in de hut veel te doen is en het werk is vrijwillig. Tijdens de week worden we gemiddeld twee, drie keer opgeroepen. Dit jaar ging het soms daadwerkelijk snel."