Een leven voor de muziek

Van daar wilde de kleine violiste altijd voorleiden. „Ik heb 's ochtends voor school voor mijn moeder gespeeld, 's middags voor en na het eten en 's avonds voor het slapengaan.“ De passie was dus niet te overzien of beter gezegd niet te overhoren. En zo ging de familie Ude aan de slag en zocht voor Franziska elke mogelijkheid die zich voordeed om te spelen, te leren en andere muzikanten te ontmoeten. Zo kwam ze in 2010 op 12-jarige leeftijd naar de tweede muziekdagen van Seefeld. De weg naar de kapitelszaal was van thuis niet ver, maar de stap die het veroorzaakte, was enorm. „Ik betreedde de wereld van de muziek, leerde dat de viool mijn beroep kon worden en vond in Rudens een unieke leraar.“ Zo'n ontmoeting kun je niet plannen, je kunt het zelfs niet wensen. Ook Turku merkte onmiddellijk het talent en de passie van de jonge violiste die voor hem stond: „In het begin heb ik haar ooit gezegd - 'Op een dag zul je de kinderen hier in het dorp opleiden en inspireren'.“ Vandaag is hij als haar leraar ontzettend trots dat ze deze voorspelde weg werkelijk heeft bewandeld.

Ude ging na de Volkschool in Seefeld naar Innsbruck naar het gymnasium. In de bovenbouw wisselde ze, niet in de laatste plaats dankzij Turku, naar het muziekgymnasium, later naar de Hogeschool voor Muziek in Feldkirch, waar ze afstudeerde met een bachelor in viool en pedagogie, evenals een concertdiploma (master). „Rudens heeft me altijd begeleid en me geholpen bij de voorbereiding van de examens. Zonder hem zou ik hier zeker niet zijn,” zegt Ude. „Hij is een uitstekende violist, maar vooral een geboren pedagoge vol hart en passie.” Men vecht met hem voor elke noot, hij is vaak streng, maar omdat hij zo vurig is over zijn werk, ga je als student:in deze soms harde weg graag met hem mee.
Niet iedereen houdt vol - „voor mijn zus was de strijd om elke noot op een gegeven moment te veel, ze is toen haar andere talenten gevolgd.” Maar Ude was, nadat de muziekdagen in haar geboortedorp de deur naar de grote muziekwereld voor haar openden, geen minuut oefenen meer te veel.
Vandaag de dag is ze muziekdocente in Vorarlberg, speelt ze in talrijke orkesten rond het Bodenmeer, bevindt ze zich momenteel in de oprichtingsfase van haar eigen trio met cellist Diego Lesmes en pianiste Bernadett Bagyinszki, en doet ze mee aan talloze andere muziekprojecten. Thuis in Seefeld was ze in 2023 te horen bij de Night of Classics samen met andere voormalige stipendia van de muziekdagen met de Pachelbelcanon. Een paar dagen later speelde ze elders met een rockcoverband. „Ik probeer met mijn viool in alle stijlen,” zegt ze. „Ook al past het romantisch klassieke uiteindelijk toch het beste.“