Rollen in plaats van Glijden

Ik neem mijn kinderen mee op inline skates. En tegen de tijd dat ik ze daarmee zie wegflitsen en bij de eerste afdaling vakkundig met hun rubberen stoppers remmen, vraag ik me af waarom ik ook niet gewoon deze variant heb gekozen. Want een rem die ik mis op mijn skirullers zou ik nu maar al te graag willen hebben. Maar ik heb mijn trots. De remtechnieken heb ik van tevoren laten uitleggen door een bevriende langlaufcoach en op de eerlijk gezegd vrij vlakke straat voor het huis geoefend, verder weet ik dat ik de klassieke en de vrije techniek van het langlaufen voldoende beheers – uh, althans op sneeuw.

Het aantrekken van de skirullers terwijl ik sta is geen probleem, de eerste dubbele stokduw gaat ook goed. Maar dan sta ik voor de eerste afdaling, en al mijn moed is weg. Ik had er speciaal voor de duidelijk langzamere wielen voor gekozen om de klassieke variant van de skirullers te nemen, maar langzaam komen ze me helemaal niet voor; integendeel. Mijn zoon, die op zijn inline skates om me heen draait, vraagt lachend: "Ben je bang, mama?" "Ja", geef ik toe en ik laat mijn trots varen. Ik maak ze los en loop de eerste afdaling te voet.

„Veel mensen onderschatten het feit dat skirollers geen rem hebben, en dat de verkeerde uitrusting snel tot een wapen kan worden”, zegt Martin Tauber, die als ex-topper in de wereldbeker niet alleen duizenden kilometers op skirollers heeft afgelegd, maar met zijn langlaufschool XC-Academy Seefeld ook les geeft in de zomervariant van het langlaufen. „De cursussen in de zomer worden veel minder geboekt dan in de winter, maar zijn ook van mensen met heel verschillende achtergronden.” De klanten variëren van wedstrijdloopers tot sportief gemotiveerde hobbyhardlopers en zelfs bloedige beginners.

Een feit dat ook zichtbaar is op de skirollerbaan. Ik ontmoet professionals, opkomende atleten, ambitieuze hobbyhardlopers en zelfs een paar gepensioneerden die nog wat onvast op de rollers staan. De meesten van ons zou Tauber waarschijnlijk aanraden om een cursus te volgen. „Het belangrijkste is dat je de remtechnieken en het sturen beheerst. Dan is het eigenlijk een veilige aangelegenheid.” En de uitrusting moet in orde zijn. Talloze klanten komen met wedstrijrollers of goedkope skirollers met harde kunststof wielen van het internet naar zijn langlaufschool. Beide varianten zijn voor onervaren lopers op het heuvelachtige parcours in Seefeld veel te snel en kunnen gemakkelijk oncontroleerbare wapens worden. „Ik raad echt iedereen aan om zich goed te laten adviseren in de speciaalzaak en liever een paar euro meer uit te geven.”

Taubers tips worden ook gedeeld door Benedikt Ertl van het naburige Olympisch Trainingscentrum in Garmisch-Partenkirchen (Beieren) en de Duitse langlaufer Max Olex. Beide besteden veel tijd op de Seefelder skirollerbaan. Olex voor zijn eigen training, Ertl met de Beierse jeugd. En beiden waarderen de rollerbaan op het hoogplateau van Tirol enorm. „Vanwege het profiel, dat sterk lijkt op dat van de wedstrijdbanen in de winter, is het top voor professionals. Tegelijkertijd is het ook goed te doen voor hobbyhardlopers”, zegt Olex. „Als je de C1-klim, en vooral de afdaling, overslaat”, vul ik met een grijns aan. Jeugdtrainer Ertl is blij met de Seefelder rollerbaan, die een wettelijk conforme trainingbaan voor zijn atleten biedt. „Vanwege het ontbreken van een rem is skirollen op voetpaden en fietspaden, evenals op wegen in Duitsland en Oostenrijk, namelijk verboden.” Tenzij je alleen maar met stapvoets snelheid op het trottoir zou bewegen.

Maar dit minimale tempo overtreft zelfs mij al op mijn eerste meters, nadat ik de skiborden aan het einde van de afdaling weer heb vastgemaakt. Na de gesprekken met de experts voel ik me een beetje betrapt, zonder koers op de baan te zijn gegaan. Maar uiteindelijk slaag ik erin om een paar rondjes te draaien – zonder de C1 klim! – zelfs na de eerste weigering, inclusief de afdalingen. De klassieke techniek heeft voor mij goed gewerkt. Maar ik kan Taubers bezwaar, dat de klassieke skiborden voor beginners niet de juiste keuze zijn, de volgende dag wel begrijpen. Klassieke borden zijn vrij moeilijk te sturen, het vereisen van concentratie, een stabiele techniek en heel wat kracht en uithoudingsvermogen om ermee te lopen. Hoewel ik mezelf technisch en conditioneel redelijk fit zou noemen, heb ik de spierpijn van mijn leven. Mijn enkels, bovenbenen, heupen en billen hebben duidelijk zware arbeid verricht om recht te blijven en het asfalt niet bij een onvrijwillige split te kussen. Snelheid daargelaten, de volgende keer zullen het dus de skating-borden zijn met een stabielere schoen en een inliner-achtige loopstijl. En ik ga mezelf ook een officiële les gunnen om het onderwerp remmen nog eens goed te verdiepen.

Maar terug naar de afsluiting van mijn skibord toertje. Toen ik aan het einde samen met mijn zoon naar de Arena365 omhoogduwde, liepen de skiborden soepel, het ritme klopte, en ik voelde me bijna al op skies; ook al ontbrak de winterse sprankeling duidelijk. „Ik wil het nu ook proberen“, klinkt het vanuit mijn negenjarige. „Misschien volgend jaar“, geef ik terug. Want wat betreft kinderen was vooral Ertl heel duidelijk: „Onder de tien jaar heeft het helemaal geen zin. Bovendien moeten de kinderen vooraf zeker technisch goed kunnen skaten op inline skates.” Als je ze te vroeg op de zware skiborden zet, gaat het plezier snel verloren, en zelf bij kinderen die al langer onder professionele begeleiding langlaufen, lijdt de techniek.